Ksiądz Krzysztof Grzywocz

biogram


Kilka kartek z kalendarza

KALENDARIUM1

 

Początki

Ks. Krzysztof urodził się 17 X 1962 r. w Kędzierzynie-Koźlu [ojciec Józef, matka Zofia z domu Kaleta, brat Adrian]. Chrzest przyjął w Parafii NMP Królowej Świata w Koźlu-Rogach (28 X 1962 r.). W kolejnych latach życia związany był z parafią św. Mikołaja – wówczas prowadzoną przez Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej – gdzie w 1971 r. przystąpił do I Komunii Świętej, a później przyjął sakrament bierzmowania (20 IV 1975 r.). W latach 1969-1977 uczęszczał do szkoły podstawowej. Nauka w Liceum Ogólnokształcącym im. Janka Krasickiego (dziś: II LO im. Mikołaja Kopernika) przypada na lata 1977-1981 r. Maturę zdał 29 V 1981 r., po czym cała rodzina wróciła do parafii w Koźlu-Rogach. W latach 1981-1983 Krzysztof był słuchaczem Policealnego Studium Zawodowego w Opolu.

Kapłaństwo

Kolejny etap w życiu podyktowała decyzja o wstąpieniu do Wyższego Seminarium Duchownego w Nysie – podanie o przyjęcie nosi datę 5 IX 1983 r. Lata seminarium wyznaczały poszczególne posługi. I tak 8 XII 1986 r. z rąk ks. bpa Gerarda Kusza przyjął posługę lektoratu; następnie – 8 XII 1987 r. – akolitat (ks. bp Antoni Adamiuk). Święceń diakonatu 30 X 1988 r. udzielił mu w kościele św. Jakuba w Nysie ówczesny biskup opolski Alfons Nossol. Do grona prezbiterium został włączony w dniu 17 VI 1989 r. w kościele katedralnym Świętego Krzyża w Opolu – tych święceń również udzielał bp Nossol. Odpowiedź na pytanie dlaczego chce przyjąć święcenia kapłańskie, odnajdujemy w liście z dnia 8 V 1989 r., w którym diakon Krzysztof pisał: „Pragnę zostać kapłanem, aby jeszcze mocniej złączyć się z Jezusem Chrystusem – jedynym Arcykapłanem i w Duchu Świętym «stać się wiecznym darem dla Ojca». Poprzez swoje kapłańskie oddanie pragnę, aby Bóg – poprzez Ciało Chrystusa dla nas ofiarowane – użyczał ludziom uczestnictwa w swoim trójjedynym życiu. W tej posłudze Pojednania odnajduję sens swojego życia” [oryginalny zapis – przyp. red.]. Na pierwszą placówkę jako wikary został skierowany do Parafii Przemienia Pańskiego w Opolu [od 26 VIII 1989 r. do 27 VIII 1991 r.].­

Kapłaństwo przenikało jego życie i powołanie – zarówno w sensie tożsamości jako prezbitera, jak i osoby towarzyszącej przygotowującym się do kapłaństwa i wspierającej samych kapłanów. I tak w okresie od 28 VI 1996 r. do 11 VI 2010 r. ks. Grzywocz pełnił posługę ojca duchownego w Wyższym Seminarium Duchownym w Opolu, zaś od 11 IX 2014 r. oficjalnie, z dekretem bpa Andrzeja Czai, towarzyszył kapłanom jako ich kierownik. Ks. Krzysztof posługiwał również jako diecezjalny egzorcysta [od 11 VI 2010 r.] oraz penitencjarz kościoła katedralnego w Opolu [od 11 VI 2010 r. do 11 IX 2014 r.]. Był także członkiem Diecezjalnej Rady ds. Stałej Formacji Kapłanów (dekret ustanawiający z dnia 25 XI 2005 r.).

Góry

Pasja do gór u ks. Krzysztofa Grzywocza przejawiała się od najmłodszych lat – w 1981 r. zaczął się wspinać, a 2 VII 1982 r. otrzymał Kartę Taternika. Ks. Krzysztof był członkiem Klubu Wysokogórskiego Gliwice [od XI 1989 r. do III 1992 r.], wcześniej był zapisany do Akademickiego Klubu Alpinistycznego w Opolu. Należał do wąskiego grona osób, które zdobyły największą liczbę czterotysięczników.

Ks. Krzysztof zaginął 17 VIII 2017 r. w Alpach Lepontyńskich w okolicy szczytu Bortelhorn, na granicy między Szwajcarią i Włochami. 23 VIII 2017 r. zakończono oficjalne poszukiwania – ks. Grzywocz został uznany za zaginionego.

Teologia

Ks. Krzysztof był pod dużym oddziaływaniem myśli wybitnego szwajcarskiego teologa kard. Hansa Ursa von Balthasara. Lubił powtarzać, że duchowość to przeżyta dogmatyka. Teologiczna pasja rozpoczęła się w seminarium – praca magisterska napisana pod kierunkiem ks. prof. bpa A. Nossola i ks. prof. Tadeusza Doli nosiła tytuł Tajemnica człowieka w świetle recepcji myśli Hansa Ursa von Balthasara w Polsce (6 VI 1989 r.). Jej naturalną kontynuacją był czas studiów na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim [od 27 VIII 1991 r. do 28 VI 1996 r.] zwieńczony doktoratem Urzeczywistnianie świętości w Kościele. Studium na podstawie twórczości Hansa Ursa von Balthasara [mpsBKUL, Lublin 1996]. Promotorem pracy był ks. prof. Walerian Słomka. Podczas pobytu w Lublinie ks. Krzysztof ukończył Podyplomowe Studium Poradnictwa Psychologicznego i Psychoterapii dla Duchowieństwa (dyplom z datą 20 VI 1995 r.). Warto zaznaczyć, że końcówka pisania pracy (rok akademicki 1995/1996) przypada na jego pobyt w Wiedniu, gdzie zamieszkiwał na Stephanplatz. Cel pobytu wyznaczała możliwość korzystania z biblioteki uniwersyteckiej, odbywanie konsultacji u ks. prof. Josefa Weismayera i ks. kard. Christopha Schönborna.

Od 28 VI 1996 r. do 30 IX 2014 r. ks. Grzywocz był pracownikiem naukowym Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego. Jego zainteresowania naukowe i prowadzone wykłady były wtedy skupione wokół teologii duchowości. Niejako dopełnieniem tego czasu był roczny pobyt w „sercu” chrześcijaństwa – Campo Santo Teutonico, gdzie w roku akademickim 2009/2010 r., po odbyciu intensywnego kursu nauki języka włoskiego, ks. Krzysztof zamieszkiwał i był słuchaczem katolickich rzymskich uczelni. Należy również odnotować szereg pozycji książkowych i artykułów jego autorstwa, intensywną współpracę z redakcją „Życia Duchowego”, „Pastores”, liczne publikacje na łamach „Więzi”, „W drodze”, „Znaku”2 oraz współpracę w ramach Studium Duchowości Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie Collegium Joanneum.

Centrum Formacji Duchowej

Wielu z nas ks. Krzysztofa poznało dzięki siedmiu sesjom, jakie przeprowadził w Centrum Formacji Duchowej3 salwatorianów w Krakowie oraz zaangażowaniu na rzecz Szkoły Wychowawców Seminariów Duchownych Diecezjalnych i Zakonnych. Więzi przyjaźni łączyły go z dyrektorem ośrodka – ks. Krzysztofem Wonsem SDS. Pierwsza sesja prowadzona przez ks. Grzywocza miała miejsce w dniach 17-19 XI 2000 r. i była poświęcona zagadnieniu relacji pomiędzy życiem duchowym a depresją, nosiła tytuł Ból ludzkich zranień i radość przebaczania. Na marginesie trzeba wspomnieć, że zagadnienie towarzyszenia osobom w depresji stanowiło jeden z ważniejszych tematów, którym się poświęcił zarówno w swojej pracy jako terapeuta, kierownik duchowy, ale również pod kątem naukowym. W Diecezjalnej Poradni Rodzinnej w Opolu posługiwał jako terapeuta [od 11 VI 2010 r.]. Był również trenerem psychodramy PIFE.

Na uwagę zasługują sesje prowadzone przez ks. Krzysztofa, które doczekały się wydania audio będącego wyróżnieniem i wyrazem uznania. Sakrament pojednania i kierownictwo duchowe to tytuł zarejestrowanej sesji w ramach cyklicznej serii Szkoły Kierownictwa Duchowego, jaka miała miejsce w dniach 5-7 IV 2002 r. w CFD. Inne to: Kierownictwo duchowe szkołą słuchania – nagrania dokonano w CFD w dniach 5-7 XI 2004 r.; Kierownictwo duchowe a uczucia niekochane (CFD, 6-8 X 2006 r.); Wartość człowieka (CFD, 3-5 X 2008 r.); Duchowość i sny (CFD, 20-22 IV 2012 r.); W duchu i przyjaźni (CFD, 10-12 X 2014 r.). Ponadto ks. Krzysztof był jednym z prelegentów podczas jubileuszowej sesji Powrót do lectio divina. Nowa wiosna Kościoła (CFD, 7-11 XI 2012 r.). Razem z o. Jackiem Prusakiem SJ poprowadził w Centrum Duchowości w Częstochowie w dniach 22-24 XI 2002 r. sesję pt. Pójdźcie w miejsce osobne...: Mk 6, 31-32. Także w Częstochowie, u jezuitów był jednym z prelegentów podczas sesji Kierownictwo duchowe alumnów i kapłanów (VII 2001 r.). Akademia Ignatianum była gospodarzem IX Otwartej Sesji Formacyjnej Byśmy w drodze nie ustali (9 V 2014 r.), gdzie ks. Krzysztof wygłosił referat Formacja – wychowanie – wykształcenie. W ramach współpracy z dominikanami natomiast należy odnotować udział w IX edycji rekolekcji liturgicznych Mysterium fascinans, które odbyły się w dniach 9-11 IX 2016 r. w Krakowie – tam jego sesja nosiła tytuł Duchowość kształtowana przez liturgię. Dla palotynów z kolei poprowadził rekolekcje kapłańskie w Centrum Animacji Misyjnej w Konstancinie-Jeziornie w dniach 8-12 XI 2015 r. – Bądź pochwalony, mój Panie: o wracaniu do istoty rzeczy. Treści wówczas wygłoszone były oparte na nauczaniu papieża Franciszka z encykliki Luadato si’. Ostatnie nagrania miały miejsce w ramach wykładów dla doktorantów, które ks. Krzysztof Grzywocz wygłosił na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego wiosną 2017 r. i nosiły tytuł: Patologia duchowości. Od niezdrowej religijności do wiary dojrzałej. Również w Opolu odbył się wykład wprowadzający pt. Mistyka chrześcijańska. Wprowadzenie, który ks. Krzysztof Grzywocz wygłosił na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego w ramach kursu Mistyka (zarejestrowany wiosną 2017 r.).

Patron spotkań

Ks. Grzywocz był mistrzem pięknych spotkań. Jesienią 1997 r. dwóch słuchaczy ks. Krzysztofa podeszło do swojego profesora, chcąc zadać mu pytanie, które w następstwie doprowadziło do spotkania trwającego po dziś dzień. Tak zawiązała się tzw. Grupa Zakopiańska. Pierwszy wspólny wyjazd z ks. Krzysztofem odbył się podczas wakacji 1999 r. Wówczas miejscem bazowym był – dzierżawiony przez Wydział Teologiczny UO – dom przy ul. Szymona Zaryckiego w Zakopanem. Kolejne spotkania były związane z Szensztackim Instytutem Sióstr Maryi przy ul. Krzeptowskiego, a ostatnie trzy serie wyjazdów-rekolekcji odbyły się w Jantarze. Początkowo mała grupa studentów stopniowo ewoluowała do sporej rozmiarów wspólnoty małżeństw z dziećmi oraz osób samotnych. Oprócz wyjazdów wakacyjnych – spotykała się ona regularnie na wiosnę i jesień (w Kudowie, Turzy, Kluczborku, Biskupowie, na Górze św. Anny i w wielu innych miejscach).

„Katechezy” środowe

Oryginalnym pomysłem były środowe spotkania w cieniu opolskiej katedry. W czasie roku akademickiego nietypowe katechezy i zażarte dyskusje odbywały się średnio raz w miesiącu w salce św. Edyty Stein. Cykl spotkań rozpoczął się jesienią 2015 r. Tematyka rozmów była skupiona wokół bulli papieża Franciszka ustanawiającej nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia [Misericordiae Vultus]. Równie mocno wybrzmiała wówczas także postać św. s. Faustyny Kowalskiej oraz jej Dzienniczka. W kolejnym roku w centrum rozważań znalazła się adhortacja Franciszka Amoris laetitia.

Szkoła Kierownictwa Duchowego

Ks. Krzysztof był przekonany o potrzebie towarzyszenia duchowego i ubolewał nad faktem, że dbałość o zdrowie fizyczne i psychiczne nie idzie w parze z troską o rozwój życia duchowego. Uważał, że to jedna z najważniejszych potrzeb człowieka. Odpowiedzią na tę troskę miała być Szkoła Kierownictwa Duchowego, która skupiałaby wszystkie stany. Idea założenia takiej szkoły dojrzewała w ks. Krzysztofie od wielu lat. W Liście do uczestników [10 X 2016 r.] pisał, że „jest ona odpowiedzią na Głos Boga i ogromną potrzebę, którą nietrudno zauważyć w Kościele i świecie. Tak wiele osób odchodzi, traci pełnię życia i zamyka się w destrukcyjnym osamotnieniu, ponieważ nikt im nie towarzyszy na drodze duchowego rozwoju. Specjalistycznie rozwinięta troska o ciało i psychikę nie wystarczy, aby doświadczyć w pełni amoris laetitia”. Ostatecznie pierwszy zjazd odbył się 18-20 XI 2016 r. Udało się zrealizować cztery z dwunastu zaplanowanych sesji.

 

  1. Niniejsze kalendarium to zaledwie zarys bogatej historii życia ks. Krzysztofa Grzywocza. W miarę postepowania kwerendy oraz zbierania nowych materiałów stale będzie poszerzane w ramach niniejszej strony [przyp. red.].
  2. Pełny wykaz – zob. zakładka „publikacje”.
  3. Dalej jako CFD.

 

Bądźmy w kontakcie!


Zdjęcia, nagrania, wspomnienia
prosimy przesyłać na poniższy adres mailowy.
Większe pliki można przekazywać za pomocą Wetransfer.com, Google Drive lub Dropbox.

Celem nawiązania kontaktu
prosimy o podanie imienia, nazwiska, numeru telefonu (lub adresu e-mail).

Zastrzegamy sobie prawa skracania i adiustacji tekstów oraz zmiany ich tytułów.

+48 509 987 382
osoba odpowiedzialna
dr Ryszard Paluch

 

Wszelkie prawa do zawartych na stronie materiałów (utwory tekstowe, audio, foto, wideo i inne) są zastrzeżone i objęte prawem autorskim. Użytkownicy mogą pobierać i drukować fragmenty zawartości serwisu internetowego www.kskrzysztofgrzywocz.pl wyłącznie do użytku osobistego. Publikacja, rozpowszechnianie zawartości niniejszego portalu lub jej sprzedaż, wykorzystanie do publicznego odtwarzania (całości lub fragmentów utworów) są - bez uprzedniej pisemnej zgody administratora - zabronione i mogą stanowić naruszenie ustawodawstwa o prawie autorskim.